یکی از چهره‌های تاثیرگذار در موسیقی نظامی در روزگار مین‌باشیان‌ها، میرزا حسین‌خان هنگ‌آفرین بود، که نوازنده تار، سه‌تار و ویولن و رئیس دسته موزیک قزاقخانه ایران و از شاگردان موسیو ژان باتیست لومر فرانسوی بوده‌است.
میرزاحسین‌خان هنگ‌آفرین در سال ۱۲۵۵ شمسی متولد شد. پدرش عبدالله‌خان از خاندان قاجار و از نوازندگان تار و سه‌تار بود. او در شعبه موزیک دارالفنون به تحصیل موسیقی پرداخت و از شاگردان ممتاز آلفرد ژان باتیست لومر شد.
پس از پایان تحصیل، با درجه صاحب منصبی، به ریاست یکی از دسته‌های موزیک قزاقخانه منصوب شد. وی افزون بر تحصیل موسیقی نظامی، موسیقی ایرانی را نزد میرزا عبدالله آموخت. او از درویشان صفائی بود و در برنامه‌ها و کنسرت‌های اعیاد و مناسبت‌های مذهبی در انجمن اخوت شرکت می‌کرد. 
وی در حدود سال ۱۹۱۰ میلادی به همراهِ چند نوازنده، خواننده و برادرش «اکبرخان فلوتی» برای ضبط موسیقی بر روی صفحات گرامافون راهی روسیه و  انگلستان شد. از ویلن نوازی حسین هنگ‌آفرین صفحات متعددی از جمله با آواز حسین طاهرزاده و رضاقلی ‌میرزاظلی ضبط گردید.
از شاگردان او می‌توان ابوالحسن صبا و نصرالله زرین‌پنجه را نام برد. هنگ‌آفرین از متقدمان نوازندگی ویولن در ایران بود که آثاری از وی باقی مانده‌است. او سال‌های متمادی عمر را در راه خدمت به موسیقی ایرانی مصروف داشت. وی در روز پنجشنبه ۸ آبان ۱۳۳۱ در سن ۷۶ سالگی درگذشت.